Vragen

Als aanvulling op het vorige blogbericht hier een stukje dat geplaatst gaat worden in de info (contactblad gemeente Salem):

Beste Salem vrienden,

Het eerste half jaar zit er op in Ethiopië. Dirk-Jan geeft les op een christelijke school die tot doel heeft goede en betaalbare scholing te bieden aan kinderen van zendelingen. Hij heeft 2 klassen Biologie, Natuurkunde en Scheikunde (3 en 4), één klas Biologie (5) en één klas Geschiedenis en Aardrijkskunde (1). Het zijn volle dagen, ’s morgens kwart over 7 weg en over het algemeen net voor 6 weer thuis. Alleen Aron gaat ’s morgens naar school en Mirjam is dus veel bezig met de kinderen (Ruth en Tamar zijn gewoon thuis de hele dag). Ze is wel bezig om een lokale taal te leren, als jullie willen weten hoe het eruit ziet of hoe het klinkt, even vragen aan Elsa.
We wonen heel prettig en hebben veel aardige mensen ontmoet. We zijn ook betrokken bij een internationale Lutherse kerk. Mirjam doet zondagschool en Dirk-Jan speelt gitaar en is kerkenraadslid.
Maar we zijn hier niet naar toegegaan omdat het hier zo leuk wonen is of omdat er aardige mensen zijn. We zijn hiernaartoe gekomen om een gasthuis te starten voor kinderen van zendelingen die niet in de hoofdstad wonen en wel graag naar een goede Engelstalige school willen. Zoals jullie begrijpen zijn er heel wat zendelingen die hun werk op het platteland doen of in kleinere steden. Ook zijn er heel wat zendelingen in omliggende landen die hier op termijn ook gebruik van zouden willen maken.
Het vervelende is dat alles nu op losse schroeven staat. Het was de bedoeling dat het een samenwerkingverband zou zijn van verschillende zendingsorganisaties. Het zag er allemaal veelbelovend uit toen we in maart op “ontdekkingbezoek” waren. Maar een paar weken geleden hebben alle organisaties zich min of meer teruggetrokken. Het begon met een inter-organisatie werkgroep hier. Wij kwamen in maart om polshoogte te nemen hoe ver het was en werden uitgenodigd om dit schooljaar te komen en mee te werken om het van de grond te krijgen. Wij gingen in op hun idee en waren precies de mensen die nodig leken. Maar nu wil niemand het organisatorisch trekken, niemand wil er geld aan uitgeven (zelfs niet om het op te starten) en het heeft opeens geen prioriteit. Een heel vervelende situatie voor ons. We hopen dat het tij nog zal keren (wonderen gebeuren!) maar realistisch gezien lijkt het erop dat datgene waar we voor naar Ethiopië zijn gekomen niet doorgaat. Grote vragen spelen door onze hoofden. Waarom, hebben wij iets verkeerd gedaan/verstaan, wat nu, etc. We stellen jullie gebed op prijs. We houden ook een weblog bij waar we wekelijks iets nieuws in proberen te schrijven als jullie op de hoogte willen blijven. Bendiks en Judith zijn normaal ook up to date en schrijven, skypen en telefoneren kan natuurlijk ook.

Vanuit Addis Abeba,

Dirk-Jan, Mirjam, Aron, Ruth en Tamar

Sneeuw in Ethiopië?

Hoe is het in het witte Nederland? Ik kan alleen maar zeggen: IK BEN JALOERS!!
DJ's ouders willen ons op de webcam laten zien hoeveel sneeuw er in hun tuin ligt. Maar ik kan het niet over mijn hart verkrijgen het aan Aron te laten zien. Hij vindt het ok dat we hier wonen, zolang er maar geen sneeuw in Nederland ligt. Oei.Laten we het maar niet over schaatsen hebben, hij weet dat er nog een paar bij opa en oma op zolder liggen. Ja, hij mist de winter, en......ik begrijp het helemaal. Nou ja, ik mis alleen de hele leuke dingen van de winter.

Met het gasthuis voor kinderen van zendelingen opzetten gaat het niet zo als we hadden gehoopt. We zien de vraag en zien de nood en we horen van de hoop die ouders hebben dat het er komt. Maar.................................., veel maren. We geven de hoop niet op, maar het is moeilijk. Alles staat even op zijn kop en alle plannen en zekerheden voor de komende paar jaar lijken van tafel te worden geveegd.
Ja, beetje open einde voor dit stukje weblog, maar dat is waar we staan.

Kerst in Etiopië

De lampjes beginnen ook hier te branden. Mirjam heeft een paar takken van een boom getrokken en zo hebben we een kerstboom gemaakt. Ruth en Aron zijn met kerststalletjes bezig geweest en zijn erg trots op hun resultaat.

Ja, het wordt ook hier kerst. Buiten is er niets van te merken, maar thuis en op school proberen we er toch iets mee te doen.
Aron heeft een kerstspel opgevoerd afgelopen vrijdag. We hebben er erg van genoten, Mirjam had zelfs tranen in haar ogen (van het lachen)
De mensen kijken ons hier soms een beetje vreemd aan: ''Kerst, niet een beetje vroeg?'' Ethiopische kerst is pas in januari. Voordeel is dat we de lampjes lekker lang kunnen laten hangen. Maar ja, de kerstlampjes horen weer niet bij een Ethiopische kerst. Mmmmm misschien zitten we er met al die bomen, lampjes en zo toch een beetje naast.

Ruth is gek van kerstkaarten die we hier in een Katholieke boekwinkel kunnen kopen. Ze geeft ze graag weg aan de bedelaars. Ruth wordt al een echte postbode! En.....die zie je hier niet veel.

Sinterklaas en de Somalische piraten

Sinterklaas' boot was overvallen door Somalische piraten, maar hij is gelukkig toch veilig hier bij de ambassade aan gekomen. Aron vroeg zich wel af wat de piraten met de baard van Sinterklaas hadden gedaan, die zag er niet helemaal gezond uit.
Mirjams moeder is zondag weer vertrokken naar Nederland na een bezoek van twee weken. Het leek wel twee weken vakantie, en de kinderen vonden het fantastisch om hun oma hier te hebben. Mirjam moet nu weer hard gaan leren, heeft twee weken niets gedaan, oei oei.
Dirk-Jan heeft al zijn rapporten af gekregen en ziet uit naar de kerstvakantie. Het is een druk eerste jaar geweest, met nieuwe vakken, klassen en natuurlijk een nieuw land. Alles was nieuw en hij moest er meteen volop in springen. Maar nog twee weken en dan kan hij even uitblazen.

Regen

Ja, je maakt wat mee! Het heeft van de week twee keer geregend en het had tot juli niet meer moeten regenen. Ja, dat is even schrikken.
Dirk-Jan is druk bezig geweest met rapporten schrijven. Over iedere leerling moeten een paar regels geschreven worden en omdat hij een hand vol klassen heeft telt dat bij elkaar aardig aan.
Mirjams moeder is op het moment op visite. De kinderen genieten. Wat een plezier om een oma te hebben. Zal weer even afkicken zijn als ze weg gaat.
Gelukkig heeft Mirjams moeder een fototoestel waar veel gebruik van wordt gemaakt, dus kunnen we voor de volgende nieuwsbrief in plaats van woorden eens plaatjes gebruiken.
Dus tot kijks dan maar!