Dagelijks zien we mensen bedelen, hongerig, ziek, naakt, hard werken voor een paar cent.
Ik kan een andere route nemen en mijn hoofd wegdraaien, het negeren, er overheen kijken. Maar dat verandert niets aan de situatie. Als we het niet zien is het er nog wel. God ziet en voelt dit constant en dan hoort hij mij 's avonds klagen. Nee, niet over het leed dat om ons heen gebeurt, maar over onze eigen kleine onzekerheidjes.
Ik zal nooit meer klagen (nou ja, dat lukt niet zo goed).
Wij slapen heerlijk in ons zachte warme bedje. Wat steeds beter gaat nu er niet meer allemaal onzekerheid door ons hoofd spookt.
Maar we hopen eind van de maand weer eens in Nederland naar de sterren te kijken. Mirjam en de kinderen komen twee weken naar Nederland (Heel leuk cadeautje, ze zal niet klagen). Dirk-Jan is een dag in Nederland. Hij moet naar een conferentie in Spanje en op de terugweg stapt hij over in Amsterdam en kan dan even in Putten zijn. We zien er naar uit. Hoe zou het in Nederland zijn? Hoe is het met jullie allemaal?
Tot ziens!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten