Contrast

We hebben een weekje vakantie. Dirk-Jan is vandaag de hele dag naar school om scheikunde proefjes uit te proberen en lessen voor te bereiden, maar verder heeft hij ook wel wat vakantie gehad deze week.
Mirjam heeft een weekje geen taalstudie en studeert ook niet en ze begint het bijna te missen.
Ruth geniet er van dat Aron de hele dag thuis is en ze iemand heeft om mee te spelen.
Gisteren met Aron en Ruth boodschappen wezen doen. Ruth en Aron vonden het erg leuk, vooral toen ze van de winkeleigenaar een lolly kregen. Wat een contrast met de bedelaar die tegelijkertijd bij de deur met niets wordt weggestuurd. Het contrast is er altijd, waar je ook bent, maar hier is het zo zichtbaar omdat het naast elkaar staat.

Vakantie

Nog een dag en dan hebben Dirk-Jan en Aron vakantie van school. Ook Mirjam heeft een weekje geen taalstudie.
Het lijkt nu toch echt het einde van het regenseizoen en na de regen is de wind gekomen. Zonnig weer met een koele wind. Echt weer om te verbranden. We zitten dicht bij de evenaar op 2400 meter hoogte en het voelt niet heel warm maar er is wel veel zon. Ja, smeren dus!
Met Ruth en Tamar gaat het een stuk beter. We hebben antibiotica gekocht wat nog geen twee euro kost voor een hele kuur. Lijkt niks, maar voor veel mensen hier een dag werken. Wat een verschillen. Hoe gaan we daar mee om? Moeilijk.

Weer ziek

Even wat voor op het weblog:
Iedereen lijkt wel ziek te worden.
Eerst Aron, gelukkig was hij na drie dagen weer beter.
Daarna kwam Tamar, ze is al weer aan de beterende hand, maar heeft nog steeds een nare hoest.
En nu Ruth. Na drie dagen koorts boven de 39 graden en tegen de 40 aan een bezoek gebracht aan de dokter.
Ze had een oorontsteking, urineweg infectie en daar bovenop nog het zelfde wat Aron en Tamar hebben gehad.
Gelukkig hebben we nu medicijnen!
We hopen dat het hier bij blijft, we zijn net in het land en de dokter kent ons al aardig.

Druk, druk

Dirk-Jan maakt nog steeds lange dagen en moet daarnaast deze week ook nog rapporten schrijven. Dus het is druk. Voor het eind van de maand hebben we een groep mensen uitgenodigd om verder te praten over de opzet van het kosthuis. We zien dat er veel interesse is, maar tegelijkertijd zijn veel mensen erg druk en is het moeilijk om iedereen bij elkaar te krijgen om concrete plannen te maken. Mirjam begint de eerste zinnetjes in het Amhaars te praten. Erg moeilijk, maar beetje bij beetje kan ze steeds meer verstaan, zeggen en vragen. Aron is nog steeds erg bewogen met een paar bedelaars op de hoek van de straat. Op het moment is hij ziek en ligt veel op de bank. Ruth is vrienden met de tuinman/bewaker geworden en samen lopen ze hand in hand de planten water te geven. Ze voelt zich elke dag meer thuis. Tamar zet eindelijk haar eerste stapjes en dat werd hard tijd, nog maar twee broeken vertonen geen scheuren bij de knieën. We hebben soms een erg goede internetverbinding (goed voor Ethiopië) en kunnen skypen met mensen . We staan onder de naam ''dirk-jan baarsen'' en op die manier kunnen we dus GRATIS met mensen uit Nederland praten. Erg leuk.

Weer beter

Mirjam is weer helemaal beter. En de auto is weer gemaakt. Ze baalt nog steeds dat in het drukke verkeer al die jaren in Afrika nooit iets is gebeurd, maar dat ze wel tegen een paaltje aan rijdt. Maar misschien is het meer de trots die het moeilijk maakt.
Dirk-Jan maakt nog steeds lange dagen en dat zal wel even zo doorgaan. Om 7 uur van huis, om 18 uur thuiskomen en dan nog nakijkwerk en lessen voorbereiden.
Aron vindt het moeilijk dat niemand op school Nederlands verstaat en haalt thuis dubbel in, wat een kletser begint hij te worden. Wel gezellig.
Aron is erg betrokken bij de bedelaars op straat en wil zelfs zijn bed en kamer met ze delen. Mirjam heeft daar wat meer moeite mee, maar vooral omdat Aron een goed hart laat zien en ja......Kan je zeggen dat je niet alles kan delen, of willen we niet alles delen? Moeilijk antwoorden. Wat is waarheid?
De regen is gestopt en Tamar is niet meer binnen te houden, samen met Ruth ontdekt ze de tuin en er is heel wat te ontdekken.
We beginnen te wennen, maar tegelijkertijd beginnen we steeds meer te zien, mooie dingen, maar ook verdrietige dingen. Soms best moeilijk, maar wel realistisch.